'In het gesprek mocht alles er zijn en op gevoelsniveau ontvangen worden.'
Precies dit, deze magie, proberen we met de Biecht Box te bieden. Vertrouw erop dat de BiechtBox jouw biecht op gevoelsniveau kan ontvangen. Gewoon, omdat we de feitelijke tekst niet horen (of lezen), wel jouw gevoel, in alle veiligheid.
Op een racefiets kwam hij, met een rugtas. Ik was op bezoek bij mijn vader, deze doordeweekse middag in het najaar van 2025. We zaten net aan een kopje thee. Het fijne van een bezoek aan mijn vader is de rustige omgeving, enkel te bereiken via een zandpad. Een pad dat is opgenomen in een aantal fiets- en wandelroutes.
Even eerder zagen we de wielrenner al voorbij fietsen, omkijkend naar de plek van mijn vader. En nu, was hij daar weer. Vast met een reden, dachten we beiden. We liepen naar het pad, de wielrenner tegemoet tredend.
De man sprak 'met een zachte G', en vroeg of hij even gebruik mocht maken van het toilet. Natuurlijk mocht dat. Mijn vader, gastvrij als hij is, bood de man een kopje thee aan. Zo zaten we ineens met zijn drietjes aan de thee.
Nu moeten jullie weten dat mijn vader, al zolang ik mij kan herinneren, ‘een slecht gehoor’ heeft. Hij heeft een gehoorapparaat dat vaak niet werkt of waarvan de batterijen structureel leeg zijn of hij heeft wel een ander ‘excuus’ waardoor hij niet alles hoort. Zo ook deze middag. De wielrenner voelde zich schijnbaar op zijn gemak en begon te vertellen over zijn fietstocht van thuishaven Gent naar Kopenhagen. Om even tot rust te komen, want de afgelopen periode was hem niet in de koude kleren gaan zitten.
Uiteraard kreeg mijn vader de letterlijk gesproken tekst niet mee, maar ik was getuige van een wonderlijk schouwspel. De gesproken woorden deden er niet toe, de essentie van het gevoel en het open, eerlijke, deels pijnlijke en verdrietige gesprek waarin beide mannen elkaar begrepen op gevoelsniveau, feitelijk zonder woorden, was magisch.
Na een klein uurtje stapte de man weer op zijn racefiets. Mijn vader en mij bedankend voor het gesprek. ‘Ik fietste voorbij’, zei hij, ‘en ik voelde dat ik terug moest, alsof een magneet me terugtrok naar deze plek. Blij dat ik dat gedaan heb, het was heel fijn om zo even mijn hart te luchten. Dank voor de gastvrijheid. Ik wens jullie nog een mooi leven.’ Daar ging hij weer, op zijn racefiets, verder richting Kopenhagen.
Waarschijnlijk ontmoet ik deze man nooit meer, maar de magie van de verbinding in het ‘geprek’ tussen hem en mijn vader, dàt vergeet ik nooit meer.
Soms kun je jezelf verliezen in gesprek met een ander. Of ben je bang voor een oordeel, een afwijzing, of een reactie die je niet verder brengt. In het gesprek tussen de passant en mijn vader mocht alles er zijn en op gevoelsniveau ontvangen worden.
Precies dit, deze magie, proberen we met de Biecht Box te bieden. Ja, er is iemand die je biecht leest. Vertrouw er op dat de lezer van jouw biecht de kracht, de plicht en de morele overtuiging heeft om, net als mijn vader, je verhaal op gevoelsniveau te ontvangen. Veilig, beschermd en vrij van oordeel, zonder er ooit met iemand met een woord over te kunnen praten. Gewoon, omdat we de feitelijke tekst niet horen (of lezen), wel jouw gevoel, in alle veiligheid.